Vertaling van een opdracht uit de minor Copy naar toekomstscenario.

Briefing in het kort:
Maak een commercial die ervoor zorgt dat de jongeren van Rotterdam gaan stemmen op 3 maart voor de gemeenteraadsverkiezingen Rotterdam.


Net zoals iedereen nu een mobiel heeft, heeft iedereen in het jaar 2020 zo’n six sense toepassing, die reageert op prints, in zijn mobiel. En de mobiel hangt om je pols net als een horloge. (Dit formaat bestaat al maar nog niet voor de massa).
Het six sense apparaat is in het jaar 2020 zo geavanceerd dat het al je gegevens heeft opgeslagen waarover jij toestemming hebt gegeven natuurlijk. Oók je politieke voorkeuren.

Het grootste probleem waar de gemeenteraad mee kampt is dat de jongeren best wel willen stemmen maar geen flauw idee hebben waarvoor ze moeten stemmen. Vraag een willekeurig persoon van tussen de 18 en 25 jaar naar de mensen of partijen in de gemeenteraad en ze krabben zich lichtelijk schamend op hun achterhoofd en schudden nee.

Er is nu een website waar jongeren op kunnen kijken zodat de jongeren een beetje wegwijs worden over hoe, wat en waarom ze voor welke partij zouden moeten stemmen.

Maar dan is er het volgende probleem hoe krijg je de jongeren naar de website toe. In 2010 moest dat dus gebeuren met een TVC.

In het jaar 2020 kan er door print en technologie te combineren door het zogenaamde ‘inprint’ de commercial en website geschrapt worden.
De posters die we nu kennen met een vriendelijk gezicht en dan het logootje van de partij zijn voorbij. Om nu de jongeren naar de stembus te lokken krijgen de posters en abri’s bij trein- en busstations gezichten van de parijen in de gemeenteraad. Scan met je mobieltje het gezicht van een partijlid en er wordt je vriendelijk verteld waar de partij voor staat en wat ze voor jouw stad kunnen betekenen. Er is dus een enorme drempel weggenomen en de jongeren weten een stuk sneller voor wie ze moeten stemmen. Dat is het ideale scenario.

In werkelijkheid zijn er nog een aantal variabalen waar ik rekening mee moet houden in het jaar 2020. De prosumer is namelijk actiever dan ooit. En omdat zij graag willen dat hun partij de meeste stemmen krijgt hangen er veel nep affiches en worden er veel namaak pamfletten uitgedeeld. De kiezer voelt zich steeds meer betrokken bij zijn of haar merk. Waar je vroeger alleen nog maar een ik-haat-wilders-hyves oprichten gaan mensen nu los met het verspreiden van valse info over hun tegenstanders.
Waar het vroeger vooral op internet afspeelde wordt nu de hele openbare ruimte gebruikt om te laten zien wie je bent wat je doet en waar je wel en niet van houdt. De technologie geeft mensen een groter platform waar ze meer op kunnen doen dan legaal is.
De lage kosten van papier en de six sense technologie in een telefoontje (inprint) is voor iedereen toegankelijk.
Vroeger nam niet iedereen de moeite om een poster te maken of graffiti spuiten. In 2020 hoeft dat niet meer. Het is nu zo laagdrempelig als internet geworden. Want iedereen kan printen en een papiertje met de code op een busraam, school of krant plakken.

Net zo als het vroeger laagdrempelig was om over een merk te bloggen kan je het nu in en rond je stad verspreiden.
Anno 2020 hoeven we ons geen zorgen te maken dat er geen stemmers komen. We moeten ons wel zorgen maken of ze de juiste info hebben ontvangen over de partijen.

Wij moeten dus duidlijk maken waar partijen echt voor staan en hopen dat de stemmers hun info niet van een radicale SP ‘fan’ hebben ontvangen.

Een campagne daarvoor zou zijn dat ze alleen originele info kunnen krijgen van abri’s en folders die van de overheid komen.

Ook dat is niet waterdicht want vervalsing ligt op de loer. Wat dat betreft is het net als internet in 2010. Het is voor zoveel mensen toegankelijk dat er een hoop gelul, namaak en neppe shit tussen zit.

We weten in 2010 niet of we het kaartje van Marco Borsato van een originele legale website hebben of van een professionele criminele organisatie. Is de info op Wiki wel kloppend of moet ik daar ook aan twijfelen? Is die blogger echt tevreden over zijn nieuwe computer of is die blogger de verkoper van die computer? Dit zal in 2020 op straat ook meer het geval zijn. Is die inprint poster nou van Nike of niet?

Hoe dan ook door de opkomst van prosumers vervaagt niet alleen de grens tussen producent en consument maar ook de grens tussen eerlijk en niet eerlijk. Aan de andere kant je weet ook niet of een merk eerlijk is. Maar zo kunnen we door blijven gaan en onszelf dood pijnigen.
Waar het om gaat is dat in 2020 geen campagne gevoerd moet worden naar jongeren toe dat ze moeten stemmen. Er zal dan campagne gevoerd moeten worden met voorlichting dat niet alle info op straat over de partijen correct is.
Net zoals nu alle info op internet niet correct is. Misschien zal het dan nog een groter probleem worden omdat dan alles nog echter lijkt.