Briefing in het kort:
Maak een commercial die ervoor zorgt dat de jongeren van Rotterdam gaan stemmen op 3 maart voor de gemeenteraadsverkiezingen Rotterdam.
Net zoals iedereen nu een mobiel heeft, heeft iedereen in het jaar 2020 zo’n six sense toepassing, die reageert op prints, in zijn mobiel. En de mobiel hangt om je pols net als een horloge. (Dit formaat bestaat al maar nog niet voor de massa).
Het six sense apparaat is in het jaar 2020 zo geavanceerd dat het al je gegevens heeft opgeslagen waarover jij toestemming hebt gegeven natuurlijk. Oók je politieke voorkeuren.
Het grootste probleem waar de gemeenteraad mee kampt is dat de jongeren best wel willen stemmen maar geen flauw idee hebben waarvoor ze moeten stemmen. Vraag een willekeurig persoon van tussen de 18 en 25 jaar naar de mensen of partijen in de gemeenteraad en ze krabben zich lichtelijk schamend op hun achterhoofd en schudden nee.
Er is nu een website waar jongeren op kunnen kijken zodat de jongeren een beetje wegwijs worden over hoe, wat en waarom ze voor welke partij zouden moeten stemmen.
Maar dan is er het volgende probleem hoe krijg je de jongeren naar de website toe. In 2010 moest dat dus gebeuren met een TVC.
In het jaar 2020 kan er door print en technologie te combineren door het zogenaamde ‘inprint’ de commercial en website geschrapt worden.
De posters die we nu kennen met een vriendelijk gezicht en dan het logootje van de partij zijn voorbij. Om nu de jongeren naar de stembus te lokken krijgen de posters en abri’s bij trein- en busstations gezichten van de parijen in de gemeenteraad. Scan met je mobieltje het gezicht van een partijlid en er wordt je vriendelijk verteld waar de partij voor staat en wat ze voor jouw stad kunnen betekenen. Er is dus een enorme drempel weggenomen en de jongeren weten een stuk sneller voor wie ze moeten stemmen. Dat is het ideale scenario.
In werkelijkheid zijn er nog een aantal variabalen waar ik rekening mee moet houden in het jaar 2020. De prosumer is namelijk actiever dan ooit. En omdat zij graag willen dat hun partij de meeste stemmen krijgt hangen er veel nep affiches en worden er veel namaak pamfletten uitgedeeld. De kiezer voelt zich steeds meer betrokken bij zijn of haar merk. Waar je vroeger alleen nog maar een ik-haat-wilders-hyves oprichten gaan mensen nu los met het verspreiden van valse info over hun tegenstanders.
Waar het vroeger vooral op internet afspeelde wordt nu de hele openbare ruimte gebruikt om te laten zien wie je bent wat je doet en waar je wel en niet van houdt. De technologie geeft mensen een groter platform waar ze meer op kunnen doen dan legaal is.
De lage kosten van papier en de six sense technologie in een telefoontje (inprint) is voor iedereen toegankelijk.
Vroeger nam niet iedereen de moeite om een poster te maken of graffiti spuiten. In 2020 hoeft dat niet meer. Het is nu zo laagdrempelig als internet geworden. Want iedereen kan printen en een papiertje met de code op een busraam, school of krant plakken.
Net zo als het vroeger laagdrempelig was om over een merk te bloggen kan je het nu in en rond je stad verspreiden.
Anno 2020 hoeven we ons geen zorgen te maken dat er geen stemmers komen. We moeten ons wel zorgen maken of ze de juiste info hebben ontvangen over de partijen.
Wij moeten dus duidlijk maken waar partijen echt voor staan en hopen dat de stemmers hun info niet van een radicale SP ‘fan’ hebben ontvangen.
Een campagne daarvoor zou zijn dat ze alleen originele info kunnen krijgen van abri’s en folders die van de overheid komen.
Ook dat is niet waterdicht want vervalsing ligt op de loer. Wat dat betreft is het net als internet in 2010. Het is voor zoveel mensen toegankelijk dat er een hoop gelul, namaak en neppe shit tussen zit.
We weten in 2010 niet of we het kaartje van Marco Borsato van een originele legale website hebben of van een professionele criminele organisatie. Is de info op Wiki wel kloppend of moet ik daar ook aan twijfelen? Is die blogger echt tevreden over zijn nieuwe computer of is die blogger de verkoper van die computer? Dit zal in 2020 op straat ook meer het geval zijn. Is die inprint poster nou van Nike of niet?
Hoe dan ook door de opkomst van prosumers vervaagt niet alleen de grens tussen producent en consument maar ook de grens tussen eerlijk en niet eerlijk. Aan de andere kant je weet ook niet of een merk eerlijk is. Maar zo kunnen we door blijven gaan en onszelf dood pijnigen.
Waar het om gaat is dat in 2020 geen campagne gevoerd moet worden naar jongeren toe dat ze moeten stemmen. Er zal dan campagne gevoerd moeten worden met voorlichting dat niet alle info op straat over de partijen correct is.
Net zoals nu alle info op internet niet correct is. Misschien zal het dan nog een groter probleem worden omdat dan alles nog echter lijkt.
zondag 17 januari 2010
Toekomstvisie op het landschap van communicatie / advertising 2020
Is er nog leven in het jaar 2020 voor print?
(Voor het gemak heb ik het even over de dagbladen. )
Antwoord: ja.
Net als print heeft TV het ook zwaar. Ze hebben dezelfde concurrenten en strijden om dezelfde reclamecenten.
De TV heeft, naast de concurrenten, wel een paar andere problemen dan print. De TV wordt namelijk straks (en nu ook al) alleen nog maar bekeken zonder reclame.
Maar er zijn meerdere manieren om de kijker te vervelen, irriteren en te laten zappen. Nu plaatsen we tijdens een film of serie een screentake-over van die lelijke Beau van Ervan Dorens. (Ik dacht dat je het zo ongeveer schreef).
Maar het kan ook creatiever namelijk:
Daar zien we hoe de karakters van de soapserie’s gebruikt worden om bepaalde producten aan te prijzen. Is nog steeds niet prettig al die gele banners over het scherm maar er is wel een stuk creatiever omgegaan met de boodschap. En in dit geval zou ik het als kijker wel kunnen waarderen aangezien het om een slappe soapserie gaat en speelt met wat er te zien is.
Of dit de beste richting is voor TV ads weet ik niet maar mijn punt is dat je wel ziet is dat de TV zich aanpast aan de omstandigheden.
En dan is er print.
Print is dood! Print is dood! Roepen vele internettjappies. Print is geen competitie voor alle nieuwe mediasnufjes en high-tech gadgets. De dagbladenmensen staan straks op straat en de kranten dienen als deken voor al het dakloze dagbladpersoneel. Op de krant zou dan nog de tekst “dagbladpersoneel las eigen krant niet” moeten staan. Dit zou zo maar eens een leuke spotprent kunnen zijn.
Want niet alleen de internet guru’s voorspellen de val van de print. De meeste doemscenario’s worden in de dagbladen zelf geschetst. Dalende cijfers, massa ontslagen en vechten tegen de bierkaai zijn ondertussen geen nieuwe krantenkoppen meer.
Er moet wat gebeuren want zo kan het niet langer! Alle zeilen worden bijgezet om het hoofd maar boven water te houden.
Maar betekenen alle nieuwe dingen zoals internet en de nog nieuwere dingen zoals mobiel internet, de FB app en de Iphone app en de dingen die nog moeten komen (ook niet internetdingen) het einde van print ads?
Vast niet.
Maar print zoals we die in zijn huidige vorm kennen zal wel wat veranderen. Nu zijn boeken, kranten of andere geprinte dingen. Hot media. Je hoeft niets te doen, het ding is af. Maar als we kijken naar bijvoorbeeld de QR code is het wel een geprint dingetje. Echter zonder interactie met de mens gebeurt er niets. Dus dan is print opeens een cold medium. Een ander (oud) voorbeeld; de 3D afbeeldingen. Je weet wel, die dinosaurus plaatjes waar je een groen/rood brilletje voor moet opzetten. Daar is print ook geen hot medium. En de technologie die we nu hebben zal in 2020 ver genoeg zijn dat print net zo interactief is als de Iphone.
Print is dus niet dood. Print gaat leven!
Het is alleen niet meer het zwart op wit wat wij zullen kennen als print. Nee het grijze gebied van print die nu nog bekend staat als ‘hot’ zal een nieuwe naam krijgen.
Iets als cold paper, of burned paper of digipap of papermashup of 3Dpaper A43D of 3DA4 of... Nee het is INPRINT. Een combinatie van interactie en print. INPRINT!
Enfin. Print blijft bestaan. En hoe!
Dit (relatief gedateerde) filmpje hieronder laat al wat mogelijkheden zien. Vanaf ongeveer 6:28 gaat het even over een krant.
Dit zal alleen maar beter worden. Dit is nog een experiment maar in 2020 zal het waarschijnlijk net als de telefoon voor iedereen in de winkel liggen of misschien zit het six sense apparaat wel standaard in iedere mobiel. (In dit apparaat zitten ook jouw gegevens zoals leeftijd, geslacht, voorkeuren politiek of seksueel, hobby's etc. Het zijn de ja en nee stickers op de brievenbus maar dan in je telefoon.)
Dan zit je met je ontbijt niet meer met een shitload aan papier aan je croissantje maar met een simpel A4tje. Daar staat alles op en je selecteert met je ogen of vingers welk artikel je wilt uitvergroten. (Ook prettiger voor de krantenloopjongen, scheelt hem ook een hoop sjouw werk.) En het wordt voor de adverteerder een stuk aantrekkelijker omdat het heel doelgericht kan zijn.
Posters aan de muur kunnen één en al afbeelding zijn. En ben je als consument aangetrokken door de afbeelding dan kan je kijken wat het allemaal inhoudt.
Of i.p.v. een grote poster of billboard hoeven we alleen nog maar postzegels te gebruiken. Je selecteert het billboard op postzegel formaat en je ziet wat je wilt weten.
Door print met technologie te combineren zal dus print niet meer ‘plat’ zijn maar veel meer info bevatten dan het op het eerste gezicht laat zien.
Het zou dus zo kunnen zijn dat we geen hele abri meer nodig hebben om alles te vertellen maar ik gok toch dat we die blijven gebruiken aangezien we nog wel willen opvallen.
Dit is natuurlijk niet de enige verandering. Nu maken we al reclame op verpakkingen maar dat kan straks oneindig worden. Of iedere week veranderen.
De simpelste flyer van de chinees die de studenten door de deur krijgen, zal een plaatje van het logo worden en vervolgens zullen de menu’s per week veranderen. Of je krijgt één blaadje binnen met daarop alle restaurants in de buurt. Dus een soort internet op papier.
Ik kan niet wachten! Ik heb zin in 2020. Ik bedoel denk aan filmposters. Met een apparaat kunnen we in 2020 als we op straat staan of op de bus te wachten gewoon de trailer bekijken. Of als we een Knorr logo zien in de krant dan kunnen we meteen zien hoe je het gerecht klaar maakt. De stickers die nu met z’n allen op een lantaarnpaal plakken of op een raam zitten, zouden in 2020 veel meer bekeken worden omdat ze muziek afspelen als je wilt. En je kan te gekke out-door spelletjes spelen. Fuck internet thuis of op je mobiel je moet nu zoeken in de echte wereld naar hints, clou’s en gevaren. Dat wordt pas crossmediaal! Print is dood? Kom op man!
Nog even terug naar het heden. Want er zijn nog een aantal dingen die wel belangrijk nuttig of gewoon leuk zijn om toe te voegen.
Dit heeft Jeff Kling, Executive Creative Director – Wieden+Kennedy Amsterdam, te zeggen over de manier hoe veel bureau’s te werk gaan. (Het gaat erover dat we praten over buzz moeten creëren, door lekker nieuwe media te gebruiken, maar het ondertussen ten koste gaat van het idee.)
Misschien denken de crea mensen toch. ‘Ja uhm print werkt niet meer dus we gebruiken een medium wat wel van deze tijd is, dan zien mensen het wel’. Misschien slaat dat wel leuk op McLuhan’s ‘The medium is the message’ quote.
We enthuse about how it was featured on a late-night chat show, how some teenager in Mumbai spoofed it on YouTube, and how chat about it in the blogosphere has gone mental. We’ve become so fixated and obsessed by channels and technology that many of us are in danger of forgetting what our core competency is. What about your idea? Where’s the print? TV? What about the random source of the inspiration?
Deze van Mark Cridge, Chief Executive – Glue London, is ook een erg populaire opvatting over hoe we nu moeten denken.
Big ideas are old news.
Big made sense when media were scarce, but they just don’t cut it in our new all-digital, heavily social world.
We need open ideas that demand a response, that invite a next step, that make it inevitable that fans will choose to get more involved. Ideas that change behaviour, get picked up, passed on, carried forward; ideas that take on a life of their own, that can become self-financing and self-perpetuating, and are ultimately irresistible.
En dat sluit perfect aan bij wat hieronder wordt gezegd. (Of ze zeggen eigenlijk hetzelfde)
Crispin Porter + Bogusky Europe And Burt:
The great ad man Howard Gossage once said: “The real fact of the matter is that nobody reads ads. People read what interests them. Sometimes it’s an ad.”
How would that translate into the world of advertising today?
“The real fact of the matter is that nobody talk about brands. People talk about what interests them. Sometimes it’s a brand.”
Dit is dus wat er nu aan de gang is. Een merk kan niet meer zeggen ik ben dit. Want een merk wordt nu, of ze het leuk vinden of niet, gemaakt door de consument of in ieder geval in samenwerking met...
En zoals Marshall McLuhan and Barrington Nevitt suggereerde in hun boek Take Today, 1972 wordt de consument door de technologie producent. En Alvin Toffler gebruikt de term ‘prosumer’. Omdat de rol van de producent en die van de consument steeds vager worden. (The Third Wave, 1980).
Beide voorspellingen, van Mark Cridge en van Crispin Porter + Bogusky Europe And Burt, gaan over het prosumer verhaal.
Nou is dit het heden maar wat gebeurt er met print door prosumer anno 2020? Zoals al eerder gezegd. Dat wordt een te gekke tijd. Denk aan die stickers die muziek speelde als je er even op scant met je apparaat ingebouwd in je telefoon (En je telefoon is het formaat van je horloge). Die stickers worden niet meer alleen door grote maatschappijen gemaakt. Consumenten zullen veel meer gaan prosumen met print. Je kan fan zijn een bandje en een poster voor het raam hangen waar als een voorbijganger even op scant meteen hoort en ziet waar en wanneer en wat voor muziek er allemaal is. En i.p.v. van een brief sturen we alleen nog maar postzegels. En omdat we als consument zelf de prints kunnen maken kunnen we voor een appel en een ei naar de copyshop gaan en kopietjes maken, de stad vol spammen en keihard gaan propageren voor welk merk we maar willen. En dat zullen we doen ook, mits we goed gestuurd worden.
(Voor het gemak heb ik het even over de dagbladen. )
Antwoord: ja.
Net als print heeft TV het ook zwaar. Ze hebben dezelfde concurrenten en strijden om dezelfde reclamecenten.
De TV heeft, naast de concurrenten, wel een paar andere problemen dan print. De TV wordt namelijk straks (en nu ook al) alleen nog maar bekeken zonder reclame.
Maar er zijn meerdere manieren om de kijker te vervelen, irriteren en te laten zappen. Nu plaatsen we tijdens een film of serie een screentake-over van die lelijke Beau van Ervan Dorens. (Ik dacht dat je het zo ongeveer schreef).
Maar het kan ook creatiever namelijk:
Daar zien we hoe de karakters van de soapserie’s gebruikt worden om bepaalde producten aan te prijzen. Is nog steeds niet prettig al die gele banners over het scherm maar er is wel een stuk creatiever omgegaan met de boodschap. En in dit geval zou ik het als kijker wel kunnen waarderen aangezien het om een slappe soapserie gaat en speelt met wat er te zien is.
Of dit de beste richting is voor TV ads weet ik niet maar mijn punt is dat je wel ziet is dat de TV zich aanpast aan de omstandigheden.
En dan is er print.
Print is dood! Print is dood! Roepen vele internettjappies. Print is geen competitie voor alle nieuwe mediasnufjes en high-tech gadgets. De dagbladenmensen staan straks op straat en de kranten dienen als deken voor al het dakloze dagbladpersoneel. Op de krant zou dan nog de tekst “dagbladpersoneel las eigen krant niet” moeten staan. Dit zou zo maar eens een leuke spotprent kunnen zijn.
Want niet alleen de internet guru’s voorspellen de val van de print. De meeste doemscenario’s worden in de dagbladen zelf geschetst. Dalende cijfers, massa ontslagen en vechten tegen de bierkaai zijn ondertussen geen nieuwe krantenkoppen meer.
Er moet wat gebeuren want zo kan het niet langer! Alle zeilen worden bijgezet om het hoofd maar boven water te houden.
Maar betekenen alle nieuwe dingen zoals internet en de nog nieuwere dingen zoals mobiel internet, de FB app en de Iphone app en de dingen die nog moeten komen (ook niet internetdingen) het einde van print ads?
Vast niet.
Maar print zoals we die in zijn huidige vorm kennen zal wel wat veranderen. Nu zijn boeken, kranten of andere geprinte dingen. Hot media. Je hoeft niets te doen, het ding is af. Maar als we kijken naar bijvoorbeeld de QR code is het wel een geprint dingetje. Echter zonder interactie met de mens gebeurt er niets. Dus dan is print opeens een cold medium. Een ander (oud) voorbeeld; de 3D afbeeldingen. Je weet wel, die dinosaurus plaatjes waar je een groen/rood brilletje voor moet opzetten. Daar is print ook geen hot medium. En de technologie die we nu hebben zal in 2020 ver genoeg zijn dat print net zo interactief is als de Iphone.
Print is dus niet dood. Print gaat leven!
Het is alleen niet meer het zwart op wit wat wij zullen kennen als print. Nee het grijze gebied van print die nu nog bekend staat als ‘hot’ zal een nieuwe naam krijgen.
Iets als cold paper, of burned paper of digipap of papermashup of 3Dpaper A43D of 3DA4 of... Nee het is INPRINT. Een combinatie van interactie en print. INPRINT!
Enfin. Print blijft bestaan. En hoe!
Dit (relatief gedateerde) filmpje hieronder laat al wat mogelijkheden zien. Vanaf ongeveer 6:28 gaat het even over een krant.
Dit zal alleen maar beter worden. Dit is nog een experiment maar in 2020 zal het waarschijnlijk net als de telefoon voor iedereen in de winkel liggen of misschien zit het six sense apparaat wel standaard in iedere mobiel. (In dit apparaat zitten ook jouw gegevens zoals leeftijd, geslacht, voorkeuren politiek of seksueel, hobby's etc. Het zijn de ja en nee stickers op de brievenbus maar dan in je telefoon.)
Dan zit je met je ontbijt niet meer met een shitload aan papier aan je croissantje maar met een simpel A4tje. Daar staat alles op en je selecteert met je ogen of vingers welk artikel je wilt uitvergroten. (Ook prettiger voor de krantenloopjongen, scheelt hem ook een hoop sjouw werk.) En het wordt voor de adverteerder een stuk aantrekkelijker omdat het heel doelgericht kan zijn.
Posters aan de muur kunnen één en al afbeelding zijn. En ben je als consument aangetrokken door de afbeelding dan kan je kijken wat het allemaal inhoudt.
Of i.p.v. een grote poster of billboard hoeven we alleen nog maar postzegels te gebruiken. Je selecteert het billboard op postzegel formaat en je ziet wat je wilt weten.
Door print met technologie te combineren zal dus print niet meer ‘plat’ zijn maar veel meer info bevatten dan het op het eerste gezicht laat zien.
Het zou dus zo kunnen zijn dat we geen hele abri meer nodig hebben om alles te vertellen maar ik gok toch dat we die blijven gebruiken aangezien we nog wel willen opvallen.
Dit is natuurlijk niet de enige verandering. Nu maken we al reclame op verpakkingen maar dat kan straks oneindig worden. Of iedere week veranderen.
De simpelste flyer van de chinees die de studenten door de deur krijgen, zal een plaatje van het logo worden en vervolgens zullen de menu’s per week veranderen. Of je krijgt één blaadje binnen met daarop alle restaurants in de buurt. Dus een soort internet op papier.
Ik kan niet wachten! Ik heb zin in 2020. Ik bedoel denk aan filmposters. Met een apparaat kunnen we in 2020 als we op straat staan of op de bus te wachten gewoon de trailer bekijken. Of als we een Knorr logo zien in de krant dan kunnen we meteen zien hoe je het gerecht klaar maakt. De stickers die nu met z’n allen op een lantaarnpaal plakken of op een raam zitten, zouden in 2020 veel meer bekeken worden omdat ze muziek afspelen als je wilt. En je kan te gekke out-door spelletjes spelen. Fuck internet thuis of op je mobiel je moet nu zoeken in de echte wereld naar hints, clou’s en gevaren. Dat wordt pas crossmediaal! Print is dood? Kom op man!
Nog even terug naar het heden. Want er zijn nog een aantal dingen die wel belangrijk nuttig of gewoon leuk zijn om toe te voegen.
Dit heeft Jeff Kling, Executive Creative Director – Wieden+Kennedy Amsterdam, te zeggen over de manier hoe veel bureau’s te werk gaan. (Het gaat erover dat we praten over buzz moeten creëren, door lekker nieuwe media te gebruiken, maar het ondertussen ten koste gaat van het idee.)
Misschien denken de crea mensen toch. ‘Ja uhm print werkt niet meer dus we gebruiken een medium wat wel van deze tijd is, dan zien mensen het wel’. Misschien slaat dat wel leuk op McLuhan’s ‘The medium is the message’ quote.
We enthuse about how it was featured on a late-night chat show, how some teenager in Mumbai spoofed it on YouTube, and how chat about it in the blogosphere has gone mental. We’ve become so fixated and obsessed by channels and technology that many of us are in danger of forgetting what our core competency is. What about your idea? Where’s the print? TV? What about the random source of the inspiration?
Deze van Mark Cridge, Chief Executive – Glue London, is ook een erg populaire opvatting over hoe we nu moeten denken.
Big ideas are old news.
Big made sense when media were scarce, but they just don’t cut it in our new all-digital, heavily social world.
We need open ideas that demand a response, that invite a next step, that make it inevitable that fans will choose to get more involved. Ideas that change behaviour, get picked up, passed on, carried forward; ideas that take on a life of their own, that can become self-financing and self-perpetuating, and are ultimately irresistible.
En dat sluit perfect aan bij wat hieronder wordt gezegd. (Of ze zeggen eigenlijk hetzelfde)
Crispin Porter + Bogusky Europe And Burt:
The great ad man Howard Gossage once said: “The real fact of the matter is that nobody reads ads. People read what interests them. Sometimes it’s an ad.”
How would that translate into the world of advertising today?
“The real fact of the matter is that nobody talk about brands. People talk about what interests them. Sometimes it’s a brand.”
Dit is dus wat er nu aan de gang is. Een merk kan niet meer zeggen ik ben dit. Want een merk wordt nu, of ze het leuk vinden of niet, gemaakt door de consument of in ieder geval in samenwerking met...
En zoals Marshall McLuhan and Barrington Nevitt suggereerde in hun boek Take Today, 1972 wordt de consument door de technologie producent. En Alvin Toffler gebruikt de term ‘prosumer’. Omdat de rol van de producent en die van de consument steeds vager worden. (The Third Wave, 1980).
Beide voorspellingen, van Mark Cridge en van Crispin Porter + Bogusky Europe And Burt, gaan over het prosumer verhaal.
Nou is dit het heden maar wat gebeurt er met print door prosumer anno 2020? Zoals al eerder gezegd. Dat wordt een te gekke tijd. Denk aan die stickers die muziek speelde als je er even op scant met je apparaat ingebouwd in je telefoon (En je telefoon is het formaat van je horloge). Die stickers worden niet meer alleen door grote maatschappijen gemaakt. Consumenten zullen veel meer gaan prosumen met print. Je kan fan zijn een bandje en een poster voor het raam hangen waar als een voorbijganger even op scant meteen hoort en ziet waar en wanneer en wat voor muziek er allemaal is. En i.p.v. van een brief sturen we alleen nog maar postzegels. En omdat we als consument zelf de prints kunnen maken kunnen we voor een appel en een ei naar de copyshop gaan en kopietjes maken, de stad vol spammen en keihard gaan propageren voor welk merk we maar willen. En dat zullen we doen ook, mits we goed gestuurd worden.
woensdag 18 november 2009
zaterdag 31 oktober 2009
kracht van social media
Ter vergelijking: Doordat mensen met de kranten kleurbekennen kunnen adverteerders doelgericht te werk gaan. Ondanks dat deze bekende viral waarschuuwt voor het internet illustreert het wel goed dat je met internet, en met name de sociale media, de doelgroep wel heel persoonlijk iets kan vertellen.
(Deze campagne komt uit de koker van reclamebureau N=5 en is uiteraard in opdracht van Minster van Justitie Ernst Hirsch Ballin en zijn kruistocht tegen internet gemaakt.) Geenstijl.
Internet op mobiel.
Ter vergelijking: een dagblad gaat lang mee maar met internet op de mobieltjes gaat internet toch vaker mee zelfs op de wc.
Bloggers hebben teveel invloed
Op donderdag 22 oktober 2009 om 08:00 uur
Ter vergelijking: Waar je creatief kan zijn met de dagbladen zijn de mogelijkheden op internet nog steeds oneindig. Het gegeven dat bloggers producten aanprijzen alsof ze echte consumenten zijn is bijna zo oud het internet zelf maar hoelang heeft het geduurd voordat er wat aan gedaan werd? Misschien is dat nog wel een van de grootste krachten van internet. De onduidelijke regels, de vage grenzen en de loopholes. Deze zijn voor de slimme-internet-rikken niet moeilijk te vinden. En voor de mensen die de regels moeten bepalen vrijwel onmogelijk om (snel) op te lossen.
Eigenlijk is het een groot compliment voor bloggers: de Amerikaanse Federal Trade Commission scherpt de regels aan voor bloggers en social mediasites die producten of diensten aanprijzen of reviewen. Vanaf 1 december a.s. moeten bloggers die producten reviewen duidelijk maken of ze hiervoor betaald worden door adverteerders of de producten gratis krijgen.
verder lezen... http://www.frankwatching.com/archive/2009/10/22/bloggers-hebben-teveel-invloed/Ter vergelijking: Waar je creatief kan zijn met de dagbladen zijn de mogelijkheden op internet nog steeds oneindig. Het gegeven dat bloggers producten aanprijzen alsof ze echte consumenten zijn is bijna zo oud het internet zelf maar hoelang heeft het geduurd voordat er wat aan gedaan werd? Misschien is dat nog wel een van de grootste krachten van internet. De onduidelijke regels, de vage grenzen en de loopholes. Deze zijn voor de slimme-internet-rikken niet moeilijk te vinden. En voor de mensen die de regels moeten bepalen vrijwel onmogelijk om (snel) op te lossen.
Abonneren op:
Reacties (Atom)